بی بهانه دلم می گیرد.بغض می کنم و از نداشتن هایت می بارم.انکار تو گناهی ست نا بخشودنی.توبه می کنم به پیکرت باز می گردم و شب تمام میشود با جادوی دو چشمت ای افسونگر تمام لحظات بی تابی ام.................. نشسته روبرویم خاموش و ساکت عکس یادگاری تو در قاب چشمانم.دیگر نه خسته ام نه غمگین.چشمهایم را که بر هم میگذارم تو را می بینم که روبرویم نشسته ای و با آن نگاه مهربانت مرا به رویا میبری طوری که دلم نمیخواهد چشمهایم را بگشایم.پنجره ها را به نور ببندید میخواهم در ظلمت چشمانش خیره به آفتابی شوم که ما را به کام خویش کشیده است. منم و خاطره های تکراری.منم و یه دنیا بی قراری.خزون چشمای تو رنگین کمون رو دورزد.وسوسه داغ لبات آتش به پیکرم زد.نه داغی لبای تو نه مستی چشمای من نه دستای رو به دعات نه هق هق دلواپسیم نشد که من با تو ما بشه تو حرمت سکوت من تو در رویای من می درخشی و لبانت هدیه ایست از جانب خدا وقتی به نام مرا صدا میزنی تو ز چه رو نامهربان می شوی.مرا گرم می خواهی ولی دستانم یخ بسته اند از تکرار دلتنگی.هوس نیست این عشقی ست فریبنده تر از خواهش پیکرم که تو را جستجو می کند.من دیگر جز تو رویایی در سر نخواهم پرواند.بگذار مهر خاموشی برلبانم نقش ببند بگذار رویایت را پرورش دهد دستهایم که برای داشتن لبخندت به آسمان همیشه بالاست عشقم را پس نخواهم گرفت.دوستت می دارم و بهار در چشمان توست.می خواهم تابستان شوم داغ. چه زمان مقدسی است آن لحظه که تو را به تماشا نشسته است خورشید وغروب عروج دستان من است به بارگاهت لحظه ای که میخوانمت و تواجابت میکنی ای همه خوبی ای پاک مرا لحظه ای به حال خود وامگذار. خدایا دوستت دارم هایم را گذاشته ام برای روز مبادا این روزها دنیای کلمات من از چهار واج بیشتر تجاوز نمی کند.دستور لغات را که در ذهن خاطراتم مرور می کنم میبینم نام تو تمام زندگی ام را تسخیر کرده است.من خودم را به تو می سژارم.به همین چهارواج مقدس.
